กล้วยไม้สกุลแวนดอปซิส ถือเป็นสาวรุ่นใหญ่ที่สวยงาม แฝงด้วยความน่าเกรงขาม (แนวคิดส่วนตัวครับ)

ด้วยลักษณะภายนอกที่ลำต้นสูงใหญ่ ความแข็งแรงของดอกและใบ การทิ้งระยะห่างของดอก ที่ค่อนข้างห่างกันทำให้เรามองเห็นความละเอียดของดอกค่อนข้างชัดเจน แถมดอกใหญ่อีกต่างหาก เช่น เอื้องลิ้นกระบือ (รูปที่นำมาโชว์)

ลักษณะเพิ่มเติมของกล้วยไม้สกุลแวนดอปซิส ก็ได้แก่ มีการซ้อนกัน ช่อดอกสั้น ไม่แตกแขนง ช่อดอกตั้งหรือโค้งเล็กน้อย ดอกมีขนาดใหญ่ กลีบดอกหนาค่อนข้างแข็ง กลีบดอกทั้งชั้นนอกและชั้นในมีขนาดและรูปร่างคล้ายคลึงกัน เส้าเกสรสั้น มีเรณู 4 ก้อน
ในธรรมชาติมีกว่า 8 ชนิด พบในจีนตอนใต้ พม่า ไทย มาเลเซีย

ตัวอย่างกล้วยไม้สกุลแวนดอปซิส นี้ได้แก่

เอื้องลิ้นกระบือ
เขาพระวิหาร
พญาฉัตรฑัณต์

ลูกผสมของกล้วยไม้สกุลแวนดอปซิส เช่น
- ออปซิสไตลิส ลานนาไทย Opsistylis Lanna Thai ผสมระหว่าง ลิ้นกระบือ กับช้าง
- รีแนนอปซิส ลีนาโรเวิลด์ Renanopsis Lena Rowold ผสมระหว่างเขาพระวิหาร กับรีแนนเธอรา

ขอบคุณภาพจาก : http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=doyngam&month=04-2007&date=16&group=1&gblog=3

คุณอาจสนใจเรื่องนี้

• ไม่พบเรื่องที่เกี่ยวข้อง

ด้วยลักษณะเด่นของกล้วยไม้สกุลแวนด้า คือ กลมมน เรียงซ้อนกันของกลีบดอก ระบบรากอากาศ และขี้งอนไม่ยอมแตกกออีกต่างหาก ช่อดอกยาวและแข็ง กลีบนอกและกลีบในมีรูปร่างคล้ายคลึงกัน โคนกลีบแคบ และไปรวมกันที่โคนเส้าเกสร กลีบดอกในล่างด้านใต้มีเดือยแหลมยื่นออกมาเป็นส่วนท้ายของปากกระเป๋า ปากกระเป๋าของแวนด้าเป็นแบบธรรมดาแบนเป็นแผ่นหนาแข็ง และพุ่งออกด้านหน้า กล้วยไม้สกุลแวนด้า มีหลากหลายมากครับ มักพูดกันติดหูว่า เป็นกล้วยไม้ตลาด ในส่วนตัวผมแล้วมองกล้วยไม้สุกลแวนด้า เซกซี่นะ หุหุ

แหล่งที่พบส่วนใหญ่ ตั้งแต่อินเดีย ศรีลังกา พม่า ไทย อินโดนีเซีย จนถึงฟิลิปปินส์

ผลจากการปรับปรุงพันธุ์ทำให้แวนด้า แบ่งแยกออกเป็น 4 ประเภทตามลักษณะของใบ คือ
- ใบกลม
- ใบแบน
- ใบร่อง
- และใบก้างปลา

ยกตัวอย่างกล้วยไม้สกุลนี้ คือ แวนด้าแซนเดอเรียน่า ฟ้ามุ้ย  เป็นต้น

ขอบคุณภาพจาก : http://www.student.chula.ac.th/~49370300/vanda.htm

คุณอาจสนใจเรื่องนี้

• ไม่พบเรื่องที่เกี่ยวข้อง

หากเราได้ิยินกล้วยไม้สกุลนี้ คงรู้สึกหวาดๆ กลัวกันเป็นส่วนใหญ่กับชื่อ ที่มาของชื่อก็เกิดจากลักษณะเฉพาะที่มีลวดลายคล้ายกับเสือโคร่งนั่นละครับ ตอบแบบกำมือทุบปั้นเลย เหอะๆ

ด้วยลักษณะเฉพาะอีกอย่าง คือ กล้วยไม้สกุลเสือโคร่งไม่แตกกอ มักเจริญได้ดีในฤดูร้อน มีนา เมษา ใบเรียวแหลม ข้อห่าง ปล้องยาว ดอกหนา เป็นช่อสั้น หรือออกดอกเี่ดี่ยวก็มี ลำต้นยาวของกล้วยไม้สกุลนี้มักเกาะกับต้นไม้ที่มีทรงต้นสูง โคนกลีบนอกบนคู่ล่างเชื่อมติดกับฐานของเส้าเกสร เส้าเกสรสั้นบางทีเชื่อมต่อไปถึงเดือยดอกด้วย โคนปากมีถุง แผ่นปากหนา และมีขนเป็นหย่อม หูปากเหยียดตรง ส่วนโคนของปลายแผ่นปากแยกออกเป็นแฉกข้างละแฉก และมีขน แผ่นปากอาจแยกเป็น 3 แฉก หรือติดกันเป็นแผ่นเดียว ส่วนที่คล้ายลิ้นมีลักษณะบาง มีขนสั้น ๆ อยู่ในถุงใต้เส้าเกสร สองข้างปลายเส้าเกสรมีเขี้ยวแหลมข้างละเขี้ยว

ส่วนใหญ่มักพบในภาคเหนือ ภาคตะวันออก ภาคตะวันตก และภาคใต้ หรือเกือบทุกภาคของประเทศไทยนั่นแล

ยกตัวอย่างกล้วยไม้สกุลนี้ เอื้องเสือสากริก และ เอื้องเสือชวา

คุณอาจสนใจเรื่องนี้

• ไม่พบเรื่องที่เกี่ยวข้อง

ด้วยสาเหตุ ที่มีมากแถวภาคใต้ครับ ผมจึงเอ่ย ว่ากล้วยไม้สกุลสแปทโธกลอตติส ถิ่นใต้ของไทย คนส่วนใหญ่เข้าใจว่ากล้วยไม้สกุลนี้เป็นกล้วยไม้ดิน แต่ก็คงไม่ผิดอะไร เพราะกล้วยไม้สกุลนี้ก็จัดเป็นกล้วยไม้ดินจริงๆ อย่างที่คนชอบเรียกกัน

ลักษณะลำลูกกล้วยที่ป้อมๆ มองดูคล้ายหัวมากกว่า ลักษณะการออกดอกแบบกระจะ ใบออกที่โคนต้นหลายใบคล้ายกับพืชตระกูลว่าน (ผมมองว่างั้น)

ด้วยลักษณะการเจริญเติบโตทางด้านข้าง ยิ่งทำให้ผมมองว่ากล้วยไม้สกุลนี้ น่าจะมีความแข็งแรง คล้ายๆ กับว่าน ตามลักษณะธรรมชาิตของกล้วยไม้ดิน ที่สะสมอาหารไว้ที่หัวอีกด้วย จึงทำให้กล้วยไม้สกุลนี้ค่อนข้างเจริญเติบโตได้ดี และทนทาน

ปัจจุบันเกิดพันธุ์ผสมมากมายในประเทศไทย ยกตัวอย่าง เอื้องนวลจันทร์ เอื้องหัวข้าวเหนียว

ขอบคุณภาพจาก : http://www.forumkhonbaakpae.com/board/viewthread.php?tid=5723

คุณอาจสนใจเรื่องนี้

• อั้วพวงมณี หนึ่งครั้้งแห่งการยลโฉม…
• ว่านจุก แล้วฉันจะจุกด้วยไหม? นี่…

ด้วยความโดดเด่นของกล้วยไม้สกุลนี้ ที่ผมเกริ่นไว้ก็คือ กระ ตัวอย่างกล้วยไม้สกุลช้าง ก็ได้แก่ ช้างกระ ไอยเรศ เขาแกะ ถึงแม้ว่าสาวๆ ทั่วไทย จะไม่ชอบขี้หน้ากระสักเท่าไหร่นัก แต่สำหรับสกุลช้างแล้วคงยากที่จะปฏิเสธ กระ หรือรอยด่าง ใช่ไหมครับ

เรามีดูลักษณะของกล้วยไม้สกุลช้างกันดีกว่าครับ รากอากาศ ปลายเขียว ขนาดใหญ่ ออกดอกเป็นช่อห้อยลง ด้วยความอ่อนน้อม ช่วยเสริมความงดงามได้ดีทีเดียว ลักษณะใบของกล้วยไม้สกุลนี้จะอวบน้ำ หนา และยาว หากให้ผมสันนิษฐานคงเป็นเพราะว่าต้องใช้ในการสะสมอาหาร หรือ ลำเลียงอาหารสำหรับช่อดอก ที่ห้อยเป็นพวงนั่นเอง

ขอบคุณภาพจาก : http://www.igetweb.com/www/myorchid/gallery/199062.jpg

คุณอาจสนใจเรื่องนี้

• ไอยเรศ ห้อม หอม แถมอวบอีกต่างหาก
• ช้างกระ (นั่นแน่…ไม่มีไม้บรรทัดละซิ)